Ik houd van...

...mijn vier kinderen, van mijn man en van mijn hond. Van hechte vriendschappen. Ik houd van schrijven en van mooie verhalen in boeken, films, documentaires, muziek of kunst. Ik word graag door schoonheid geraakt. Met de vele uren die ik doorbreng achter mijn laptop, ben ik blij dat ik ook van wandelen houd. Ik houd van het intense geluksgevoel nadat ik iets heb gedaan wat ik spannend vind. Van oprechte interesse. Van stilte. Van lachen om mijn eigen grappen. Van de luwte en van het podium. Van zingen en dansen. Van liefde zonder voorwaarden en van nooit opgeven.

Ik houd niet van...

...doen omdat het zo hoort. Van tegeltjeswijsheid. Van een overvolle agenda en van grote groepen. Ik houd niet van plekken waar het druk is. Maar ik houd er ook niet van om op stille plekken alleen te zijn. Van ’s avonds zinloos zappen op de bank. Van eten weggooien. Ik ben niet goed in praten om het praten en daarom houd ik er niet van. Wanneer iemand niet echt luistert en ook niet wanneer mensen luidruchtig en ongevraagd ruimte innemen. Van hardnekkige overtuigingen. Van een oordeel of aanname zonder overdenking. Van het gevoel van eenzaamheid dat ik soms ervaar.

Wat ik nog niet vertelde...

...moeder worden was mijn grootste droom. Het liefst van drie jongens en een meisje. Mijn droom kwam uit. Maar mijn derde zoon werd geboren met het Syndroom van Down. Ik voelde niets, behalve paniek. Ik nam hem mee in mijn leven. De liefde groeide met elke nieuwe dag. Hij is mijn voorbeeld in aandachtig leven en in niet-oordelen. Toen zij zeven maanden oud was, haalden we ons meisje op in Guatemala. Kort na haar 10e verjaardag vertelde ze mij dat ze liever een jongen wil zijn. Ik voelde niets, behalve wanhoop. Maar de liefde was groter dan het verdriet. Zij leert me om vrij te denken en de ander écht te zien.

Wat is jouw verhaal?